HARK Seminary is pleased to announce the opening of the recently built and completed library building at Iligan City, Philippines. The new library will house Seminary President Dr. Richfield A. Cudal’s personal theological notes, research, and book collection. The initial phase of collecting, assembling, and expanding the library’s number of volumes has begun. By July, 2021, the next phase of adding an online resource library, computer stations, and lecture hall will be implemented.

Dean, Jun Tabada (3rd from left), and HARK Seminary Th.D. Candidates at the Library opening.

Dean, Jun Tabada (3rd from left), and HARK’s Th.D. candidates commemorate the opening of the new library in Iligan, Philippines.


By Dr. Paul R. Warren

Thanksgiving is a particularly American holiday. The word evokes images of football, family reunions, roasted turkey with stuffing, pumpkin & pecan pie, and, of course, the Pilgrims and Indians.

The arrival of the Pilgrims and Puritans brought new Thanksgiving traditions to the American scene.  Today’s national Thanksgiving celebration is a blend of two traditions: the New England custom of rejoicing after a successful harvest, based on ancient English harvest festivals and the Puritan Thanksgiving, a solemn religious observance combining prayer and feasting.

Florida, Texas, Maine and Virginia each declare itself the site of the First Thanksgiving and historical documents support the various claims.  Spanish explorers and other English Colonists celebrated religious services of thanksgiving years before the Mayflower arrived.  However, few people knew about these events until the 20th century.  They were isolated celebrations, forgotten long before the establishment of our American holiday, and they played a small role in the development of Thanksgiving.  But as James W. Baker states in his book, Thanksgiving: The Biography of an American Holiday, the 3-day event at Plymouth Plantation in the fall of 1621 was “the historical birth of the American Thanksgiving holiday.”

In a letter from “E.W” (Edward Winslow) to a friend in England, he says: “And God be praised, we had a good increase…Our harvest being gotten in, our governor sent four men on fowling that so we might after a special manner rejoice together….”  Winslow continues, “These things I thought good to let you understand…that you might on our behalf give God thanks who hath dealt so favourably with us.”

In 1622, without his approval, Winslow’s letter was printed in a pamphlet that historians commonly call Mourt’s Relation. This published description of the First Thanksgiving was lost during the Colonial period.  It was rediscovered in Philadelphia around 1820.  Antiquarian Alexander Young included the entire text in his Chronicles of the Pilgrim Fathers (1841).  Reverend Young saw a similarity between his contemporary American Thanksgiving and the 1621 Harvest Feast.  In the footnotes that accompanied Winslow’s letter, Young writes, “This was the first Thanksgiving, the harvest festival of New England.  On this occasion they no doubt feasted on the wild turkey as well as venison.”

The Continental Congress proclaimed the first national Thanksgiving in 1777.  A somber event, it specifically recommended “that servile labor and such recreations (although at other times innocent) may be unbecoming the purpose of this appointment [and should] be omitted on so solemn an occasion.”

Presidents Washington, Adams and Monroe proclaimed national Thanksgivings, but the custom fell out of use by 1815, after which the celebration of the holiday was limited to individual state observances.  By the 1850s, almost every state and territory celebration Thanksgiving on their own.

Many people felt that this family holiday should be a national celebration, especially Sarah Josepha Hale, the influential editor of the popular women’s magazine Godey’s Lady’s Book. In 1827, she began a campaign to reinstate the holiday after the model of the first Presidents.  She publicly petitioned several Presidents to make it an annual event.  Sarah Josepha Hale’s efforts finally succeeded in 1863, when she was able to convince President Lincoln that a national Thanksgiving might serve to unite a war-torn country.  The President declared two national Thanksgivings that year, one for August 6 celebrating the victory at Gettysburg and a second for the last Thursday in November.

Neither Lincoln nor his successors, however, made the holiday a fixed annual event.  A President still had to proclaim Thanksgiving each year, and the last Thursday in November became the customary date.  But, by 1941, Congress responded by permanently establishing the holiday as the fourth Thursday in the month.

If there is one day each year when food and family take center stage, it is Thanksgiving. It is a holiday about “going home” with all the emotional content those two words imply.  The Sunday following Thanksgiving is always the busiest travel day of the year in the United States.  Each day of the long Thanksgiving weekend, more than 10 million people take to the skies.  Another 40 million Americans drive 100 miles or more to have Thanksgiving dinner.  And the nation’s railways teem with travelers going home for the holiday.  Despite modern-age turmoil – and perhaps, even more so, because of it – gathering together in grateful appreciation for a Thanksgiving celebration with friends and family is a deeply meaningful and comforting annual ritual to most Americans.  The need to connect with loved ones and to express our gratitude is at the heart of all this feasting, prayerful thanks, recreation, and nostalgia for a simpler time.  And somewhere in the bustling activity of every November’s Thanksgiving is the abiding national memory of the moment in Plymouth, nearly 400 years ago, when two distinct cultures, on the brink of profound and irrevocable change, shared an autumn feast.  Here is the documentation from the 1621 event in Plymouth which is the model for our Thanksgiving.  I’ve included those references to this wonderful event and reprinted them below:

“And God be praised we had a good increase…Our harvest being gotten in, our governor sent four men on fowling, that so we might after a special manner rejoice together after we had gathered the fruit of our labors.  They four in one day killed as much fowl as, with a little help beside, served the company almost a week.  At which time, amongst other recreations, we exercised our arms, many of the Indians coming amongst us, and among the rest their greatest king Massasoit, with some ninety men, whom for three days we entertained and feasted, and they went out and killed five deer, which they brought to the plantation and bestowed on our governor, and upon the captain and others.  And although it be not always so plentiful as it was at this time with us, yet by the goodness of God, we are so far from want that we often wish you partakers of our plenty.”  Edward Winslow, Mourt’s Relation: D.B. Heath, ed. Applewood Books. Cambridge, 1986. p82

“They began now to gather in the small harvest they had, and to fit up their houses and dwellings against winter, being all well recovered in health and strength and had all things in good plenty.  For as some were thus employed in affairs abroad, others were exercised in fishing, about cod and bass and other fish of which they took good store, of which every family had their portion.  All the summer there was no want; and now began to come in store of fowl, as winter approached, of which is place did abound when they came first (but afterward decreased by degrees).  And besides waterfowl there was great store of wild turkeys, of which they took many, besides venison, etc.  Besides, they had about a peck a meal a week to a person, or now since harvest, Indian corn to that proportion.  Which made many afterwards write so largely of their plenty here to their friends in England, which were not feigned but true reports.” William Bradford, Of Plymouth plantation: S.E. Morison, ed. Knopf. N.Y., 1952. p90


Therefore, as you eat, enjoy, laugh, remember and look forward to 2021, may you feast on these Words from Holy Scripture:

  • “Offer unto God thanksgiving; and pay thy vows unto the most High:” Psalm 50:14
  • “Rejoice evermore. Pray without ceasing. In every thing give thanks: for this is the will of God in Christ Jesus concerning you.” 1 Thessalonians 5:16-18
  • “Be careful for nothing; but in every thing by prayer and supplication with thanksgiving let your requests be made known unto God. And the peace of God, which passeth all understanding, shall keep your hearts and minds through Christ Jesus.” Philippians 4:6-7


Dr. Paul Warren, graduate of Southwestern Baptist Theological Seminary, heads financial services at the Paul R. Warren Agency. He and his wife, Julie, and daughters, Isabel and Aynabel, live in Houston, TX.




A new choral setting and music-arts video production of  Psalm 133 by Dr. Arnfield Cudal has been released featuring the Alexander W. Dreyfoos School of the Arts Singers, a public high school choral arts group in West Palm Beach, FL.

Recorded at the historic Church of Bethesda-by-the-Sea in Palm Beach under the direction of Ken Taylor, the work features pipe organ, treble voice, double-choir (SSAATTBB) and congregational singing. The work has been performed in the Philippines and the USA.  HARK Music Publications and HARK Seminary are branch ministries of HARK Ministries Inc., a non-profit organization founded by Dr. Richfield Cudal.


หนังสือ “แนวทางพื้นฐานสู่ศิลปะการนมัสการพระเจ้า” บทที่ 4
อาร์นฟิลด์ พี. คูดัล :  เขียน
วิษฐิดา มีสุทธา : แปลและเรียบเรียง


การนมัสการพระเจ้าสำหรับผู้เชื่อในพระคริสต์มีศูนย์กลางอยู่รอบๆ “การปรนนิบัติรับใช้” (latreia) และอยู่ภายในขอบเขตนี้ ซึ่งอาจทำให้เกิดความเข้าใจอย่างถูกต้องเกี่ยวกับบทบาทของดนตรีและความสัมพันธ์กับพระวจนะ

อัครสาวกเปาโลใช้คำ latreia เพื่อบรรยายถึงหน้าที่หรือภารกิจของคริสตจักรในฐานะที่เป็นอวัยวะแห่งพระกายของพระคริสต์ อัครสาวกเปาโลให้คำตักเตือนดังต่อไปนี้…

พี่น้องทั้งหลาย ด้วยเหตุนี้โดยเห็นแก่ความเมตตากรุณาของพระเจ้า ข้าพเจ้าจึงวิงวอนท่านทั้งหลายให้ถวายตัวของท่าน เป็นเครื่องบูชาที่มีชีวิตอันบริสุทธิ์ และเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า ซึ่งเป็นการปรนนิบัติ (latreia) อันสมควรของท่านทั้งหลาย (โรม 12:1)

อะไรคือบทบาทหน้าที่และการปรนนิบัติรับใช้ของปุโรหิต ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม คำว่า ปุโรหิต (คำในภาษาฮีบรูคือ cohen) กำหนดให้ “คนคนหนึ่งเป็นผู้ที่ทำหน้าที่ปกป้องช่วยเหลือผู้อื่นและช่วยไกล่เกลี่ยมูลเหตุของเขา”1 ชนเผ่าเลวีได้รับเลือกให้ทำหน้าที่ปุโรหิตและเป็นตัวแทนชาวอิสราเอลในฐานะ “ชนชาติบริสุทธิ์” ได้รับมอบอำนาจหน้าที่บริสุทธิ์ทำหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้พิธีการแห่งการคืนดีกันโดย “การประพรมโลหิต” การเป็นผู้กลางระหว่างพระเจ้าองค์บริสุทธิ์กับประชากรผู้ไม่บริสุทธิ์ ผู้ทำหน้าที่บริสุทธิ์นี้แสดงสัญลักษณ์ของมหาปุโรหิตโดยสวมแผ่นป้ายทองคำไว้ที่หน้าผากซึ่งมีคำจารึกไว้ว่า “ความบริสุทธิ์แด่พระเยโฮวาห์”

การทรงสถิตอยู่ของพระเจ้าในพระวิหารทำให้เกิดความรู้สึกกลัวเพิ่มมากขึ้น และพยายามเอาใจใส่เพื่อให้ความบริสุทธิ์เชิงสัญลักษณ์ดำเนินอย่างพิถีพิถันต่อไปจนบรรลุผลสำเร็จ ตั้งแต่การแต่งกายสะอาดหมดจดและสุขอนามัยส่วนตัว เพื่อยับยั้งและกำจัดสิ่งที่เป็นมลทินออกไป เพื่อคงเครื่องแต่งกายที่มีลักษณะพิเศษเฉพาะและรูปแบบของการแต่งตั้งและการปรนนิบัติรับใช้ไว้ ในที่ซึ่งทุกภารกิจ ทุกกระบวนการ และทุกหน้าที่ในการปรนนิบัติรับใช้ของผู้กลางระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ซึ่งมีภารกิจในการดำรงชีวิตที่ถูก “แยกไว้ต่างหาก” เพื่อความบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ มิฉะนั้น พระพิโรธของพระเจ้าจะตกอยู่กับประชาชน2

อัครสาวกเปาโลใช้แนวคิดนี้ “การปลีกตัวออกมา” เป็นตัวอย่างเพื่อบรรยายถึงหน้าที่ของคริสตจักร  หน้าที่หรือภารกิจที่วนเวียนอยู่รอบๆการปรนนิบัติรับใช้ แม้กระทั้งการปรนนิบัติรับใช้ด้วยการถวายตัวเป็นเครื่องบูชา


1 อัลเฟรด เอดเดอเชม (Alfred Edersheim ) พระวิหาร: พันธกิจและการปรนนิบัติรับใช้ (แกรน แรพิดส์: สำนักพิมพ์ Wm B. Eerdmans Publishing Company, 1982). 85

2 ความบริสุทธิ์ด้านพิธีกรรม (Ritual Purity) (เปรียบเทียบกับ กันดารวิถี 19, เลวีนิติ 11:8, 24-25, 31, 39; เลวีนิติ 12 และ 15; เลวีนิติ 21:17-23, เลวีนิติ 10; อพยพ 28:40-43, อพยพ 30:18-21, อพยพ 3:5; โยชูวา 5:15


ตามที่บรรยายไว้ในโรม 12:1 การปรนนิบัติอันสมควรหมายถึงอะไร อรรถาธิบายพระคัมภีร์ฉบับผู้ที่เชื่อ (Believer’s Bible Commentary) แปลคำ latreia เป็น ‘การนมัสการฝ่ายจิตวิญญาณ’ ”3 พจนานุกรมพระคัมภีร์ ฉบับฮาร์เปอร์ คอลลินส์ (HarperCollins Bible Dictionary) ได้ให้คำจำกัดความของคำกริยา นมัสการ เป็น ‘ปรนนิบัติ’4 การปรนนิบัติรับใช้อย่างปุโรหิตของคริสตจักรเป็นการนมัสการพระเจ้าฝ่ายจิตวิญญาณโดยเครื่องบูชาที่มีชีวิต

ใช้ของพระเจ้าแล้ว ผลที่ท่านได้รับก็คือความบริสุทธิ์ และผลสุดท้ายคือชีวิตนิรันดร์ (โรม 6:22)

แต่เดี๋ยวนี้ท่านทั้งหลายพ้นจากการเป็นทาสของบาป และกลับมาเป็นผู้รับ

ให้เราชำระตัวเราให้ปราศจากมลทินทุกอย่างของเนื้อหนังและจิตวิญญาณ และจงทำให้มีความบริสุทธิ์ครบถ้วนโดยความเกรงกลัวพระเจ้า (2โครินธ์ 7:1)



3 วิลเลียม แมคโดนัลด์ (William McDonald) อรรถาธิบายพระคัมภีร์ฉบับผู้ที่เชื่อ เรียบเรียงโดย อาร์ต ฟาร์สเทด (Art Farstad) (ภายใต้หัวข้อ โรม 12:1) (แนชวิล เทนเนสซี่ สำนักพิมพ์ โธมัส เนลสัน 1995) 1728

4 พจนานุกรมพระคัมภีร์ ฉบับฮาร์เปอร์ คอลลินส์ (ภายใต้หัวข้อ “การนมัสการพระเจ้า”) ฉบับแก้ไขปรับปรุง  บรรณาธิการอำนวยการ พอล เจ. แอคทีไมเออร์ (Paul J. Achtemeier) (นิวยอร์ค สำนักพิมพ์ ฮาร์เปอร์ คอลลินส์ 1985) 1222


และให้ท่านสวมมนุษย์ใหม่ซึ่งทรงสร้างขึ้นใหม่ตามแบบอย่างของพระเจ้า ในความชอบธรรมและความบริสุทธิ์ที่แท้จริง (เอเฟซัส 4:24)

เพราะพระเจ้ามิได้ทรงเรียกเราให้เป็นคนลามก แต่ทรงเรียกเราให้เป็นคนบริสุทธิ์ (1เธสะโลนิกา 4:7)

ดังนั้น คำสอนของอัครสาวกเปาโลสำหรับคริสตจักรคือว่า การนมัสการฝ่ายจิตวิญญาณนี้ได้รับการปรนนิบัติอย่างพิถีพิถันและอย่างเข้มงวดมาก ผู้

ปลอบโยนบริสุทธิ์ (The Holy Paraclete) (คำกรีก parakletos “ที่ปรึกษา” หรือ

“ผู้ปลอบโยน”) ช่วยผู้ที่เชื่อในการทำหน้าที่บริสุทธิ์แห่ง ‘การปรนนิบัติรับใช้ด้วย

การถวายตัวเป็นเครื่องบูชา’ (latreou) นี้ให้สำเร็จ ซึ่งสามารถเรียนรู้ได้โดย


การปรนนิบัติรับใช้นี้ต้องนำไปประพฤติปฏิบัติอย่างไร การปรนนิบัติรับใช้ของเรา เป็นการปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้าและปรนนิบัติด้วยใจชื่นบาน (เอเฟซัส 6:7) คือมีจิตวิญญาณของข้าพเจ้าอยู่ในข่าวประเสริฐแห่งพระบุตรของพระองค์นั้น ด้วยการอธิษฐานอยู่เสมอ (โรม 1:9) ด้วยจิตวิญญาณ และชื่นชมยินดีในพระเยซูคริสต์ และไม่ได้ไว้ใจในเนื้อหนัง (ฟีลิปปี 3:3) ด้วยจิตสำนึกอันบริสุทธิ์ ในการอธิษฐานทั้งกลางคืนและกลางวัน (2ทิโมธี 1:3) เพื่อนำไปสู่การเกิดผลซึ่งเป็นพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ (กาลาเทีย 5:22-23)



การอยู่ประชิดกับฉากหลังของเหตุการณ์นี้ ทำให้เวลานี้เราสามารถสืบรู้ให้แน่ชัดได้ถึงบทบาทของดนตรีในชีวิตของผู้ที่เชื่อ การศึกษาคำอรรถาธิบายของพระธรรมโคโลสีซึ่งให้การชี้แนะที่ชัดเจนเกี่ยวกับ ‘การปรนนิบัติเพื่อให้ถึงความบริสุทธิ์’ ของดนตรี ในพระธรรมโคโลสีได้เน้นย้ำถึงความเป็นพระเจ้าของพระคริสต์และตำแหน่งผู้นำหรือผู้ทรงเป็นศีรษะของพระองค์ ตำแหน่งของผู้ที่เชื่อในฐานะสมาชิกแห่งพระกายของพระคริสต์ทำให้จำเป็นต้อง “ยึดมั่นในพระองค์ผู้ทรงเป็นศีรษะ” (2:18, 19) ด้วยการยอมจำนนต่อพระองค์ พระธรรมโคโลสีเป็นห่วง “วิสุทธิชนและพี่น้องที่สัตย์ซื่อในพระคริสต์” (1:2) โดยมีเป้าหมายดังต่อไปนี้อยู่ในความคิด:


1:9       เต็มไปด้วยความรู้ถึงพระประสงค์ของพระองค์ในสรรพปัญญาและในความเข้าใจฝ่ายจิตวิญญาณ

1:10     ดำเนินชีวิตอย่างสมควรต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ตามบรรดาความชอบ ให้เกิดผลในการดีทุกอย่าง และจำเริญขึ้นในความรู้ถึงพระเจ้า

1:11     มีกำลังมากขึ้นทุกอย่างโดยฤทธิ์เดชแห่งสง่าราศีของพระองค์ ให้มีบรรดาความเพียร และความอดทนไว้นานด้วยความยินดี



1:26      (เพราะ) ข้อความลึกลับซึ่งซ่อนเร้นอยู่หลายยุคและหลายชั่วอายุนั้น แต่บัดนี้ได้ทรงโปรดให้เป็นที่ประจักษ์แก่วิสุทธิชนของพระองค์แล้ว

1:28     (ฉะนั้น) เพื่อเราจะได้ถวายทุกคนให้เป็นผู้ใหญ่แล้วในพระเยซูคริสต์

2:8       เกรงว่าจะมีผู้ใดทำให้ท่านตกเป็นเหยื่อด้วยหลักปรัชญาและด้วยคำล่อลวงอันไม่มีสาระ

2:18     อย่าให้ผู้ใดโกงบำเหน็จของท่าน



3:1       ถ้าท่านรับการทรงชุบให้เป็นขึ้นมาด้วยกันกับพระคริสต์แล้ว ก็จงแสวงหาสิ่งซึ่งอยู่เบื้องบน

3:2       จงฝังความคิดของท่านไว้กับสิ่งทั้งหลายที่อยู่เบื้องบน

3:5       จงประหารอวัยวะของท่านซึ่งอยู่ฝ่ายโลกนี้ คือการล่วงประเวณี การโสโครก ราคะตัณหา ความปรารถนาชั่ว และความโลภ

3:7       ครั้งหนึ่งท่านเคยดำเนินตามสิ่งเหล่านี้

3:8       แต่บัดนี้สารพัดสิ่งเหล่านี้ท่านจงเปลื้องทิ้งเสียด้วย คือความโกรธ ความขัดเคือง การคิดปองร้าย การหมิ่นประมาท คำพูดหยาบโลนจากปากของท่าน

3:10     และได้สวมมนุษย์ใหม่ที่กำลังทรงสร้างขึ้นใหม่ในความรู้ตามแบบพระฉายของพระองค์ผู้ได้ทรงสร้างขึ้นนั้น

3:12     จงสวมใจเมตตา ใจปรานี ใจถ่อม ใจอ่อนสุภาพ ใจอดทนไว้นาน

3:13     จงผ่อนหนักผ่อนเบาซึ่งกันและกัน และ…จงยกโทษให้กันและกัน

3:14     แล้วจงสวมความรักทับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด

3:15     จงให้สันติสุขแห่งพระเจ้าครอบครองอยู่ในใจของท่านทั้งหลาย

3:16     จงให้พระวาทะของพระคริสต์ดำรงอยู่ในตัวท่านอย่างบริบูรณ์ด้วยปัญญาทั้งสิ้น จงสั่งสอนและเตือนสติกันด้วยเพลงสดุดี เพลงสรรเสริญและเพลงฝ่ายจิตวิญญาณด้วย จงร้องเพลงด้วยพระคุณจากใจของท่านถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า


ให้สังเกต พระธรรมโคโลสีเป็นการพูดกับ 1) ผู้ที่เชื่อ คือคนเหล่านั้นที่ได้รับการสร้างขึ้นใหม่โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ 2) คนเหล่านั้นที่ดำเนินชีวิตอย่างสมควร เกิดผลในการดีทุกอย่าง และ 3) คนเหล่านั้นที่จำเริญขึ้นในความรู้ถึงพระเจ้า บทที่สามเป็นการวางเงื่อนไขเพื่อการดำเนินชีวิตที่ชอบธรรม

ดังนั้น พระบัญชา “จงให้พระวาทะของพระคริสต์ดำรงอยู่ในตัวท่านอย่างบริบูรณ์” จึงเป็นการปูพื้นฐานเพื่อการแนะนำเพลงสดุดี เพลงนมัสการพระเจ้า (เพลงสรรเสริญพระเจ้า) และเพลงฝ่ายจิตวิญญาณ เมื่อดูอีกครั้งในบริบทของผู้ที่เชื่อ (ผู้ที่ได้รับการสร้างขึ้นใหม่เท่านั้น) และเมื่อพิจารณาถึงหัวข้อของจดหมายฝาก “ในพระคริสต์” “พระคริสต์ทรงเป็นศีรษะ” “ถอดทิ้ง (มนุษย์เก่า)” “สวม (มนุษย์ใหม่)” “จำเริญขึ้นในความรู้” ครอบคลุมถึงหน้าที่ของผู้ที่เชื่อ คำตักเตือนเกี่ยวกับการใช้เพลงสดุดี เพลงนมัสการพระเจ้า (เพลงสรรเสริญพระเจ้า) และเพลงฝ่ายจิตวิญญาณ ได้รับการกล่าวพาดพิงถึงว่าเป็น Triodai5 คือการรวบรวมผลงานทางดนตรีที่อยู่ในพระคัมภีร์ซึ่งเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น “เพลง” และบรรลุผลคำบัญชาผ่านมิติของดนตรี ขอให้เราพินิจพิจารณาถึงจุดประสงค์ดนตรีแห่งพระคัมภีร์: เพลงสดุดี เพลงนมัสการพระเจ้า (เพลงสรรเสริญพระเจ้า) และเพลงฝ่ายจิตวิญญาณ



5 จากคำกรีก tri (สาม) และ (h)odai  (เพลง)


by Richfield A. Cudal

Sin is a transgression against God. It has produced consequences which God and we never intended. Sin has warped the soul’s desires and passions, producing all kinds of unrighteousness. Sin is unrighteousness, and sinners live a life of unholiness before God. God had a solution.

Spiritual Separation
Sin is separation. It is death. Adam, as the head of the human race, disobeyed the explicit command of God who said, “Of every tree of the garden you may freely eat; but of the tree of the knowledge of good and evil you shall not eat, for in the day that you eat of it you shall surely die’” (Genesis 2:16-17). Adam understood the prohibition and his disobedience plunged mankind into a tragic condition of death. Scripture declares, “Therefore, just as through one man (Adam) sin entered the world, and death through sin, and thus death spread to all men, because all sinned” (Romans 5:12).

Spiritual Death
Spiritual death is a condition that describes the severed relationship between God and man. This became manifest when “they heard the sound of the LORD God walking in the garden in the cool of the day, and Adam and his wife hid themselves from the presence of the LORD God among the trees of the garden. Then the LORD God called to Adam and said to him, “Where are you?” So he said, “I heard Your voice in the garden, and I was afraid because I was naked; and I hid myself” (Genesis 3:8).
Prior to sin, God and Man fellowshipped. Now, Adam and Eve fled from the presence of God and hid themselves among the trees of the garden. Adam and Eve feared in their hearts. They had become shameful before God.

Spiritual Ignorance
Spiritual separation is alienation from God and has deprived the human spirit of the ability to understand the things of the Spirit of God. Scripture says, “… the natural man does not receive the things of the Spirit of God, for they are foolishness to him; nor can he know them, because they are spiritually discerned” (1Corinthians 2:14).

Man’s soul is warped by a sinful nature that comes with a “foolish heart, darkened mind, and debased mind” otherwise called “the old man.” (Romans 1:21, 28; 6:6)

“As it is written:
‘There is none righteous, no, not one;
There is none who understands;
There is none who seeks after God.
They have all turned aside;
They have together become unprofitable;
There is none who does good, no, not one.’
‘Their throat is an open tomb;
With their tongues they have practiced deceit;’
‘The poison of asps is under their lips;
Whose mouth is full of cursing and bitterness.’
‘Their feet are swift to shed blood;
Destruction and misery are in their ways;
And the way of peace they have not known.’
‘There is no fear of God before their eyes.’” (Romans 3:10-18)
The Lord Jesus himself describes sinners “… out of the heart proceed evil thoughts, murders, adulteries, fornications, thefts, false witness, blasphemies” (Matthew 15:19).

Physical Death
A consequence of sin is physical death. All will die. The Lord assured Adam, “In the sweat of your face you shall eat bread till you return to the ground, for out of it you were taken; for dust you are and to dust you shall return” (Genesis 3:19).
James writes, “…the body without the spirit is dead” (James 2:26).
Adam died 930 years later (Genesis 5:5). Physical death is the result of the separation of the soul and spirit of man from his body. (1 Kings 17:22; Luke 8:53-55; James 2:26)

Second Death
A sinner ends his earthly life in an irreversible state of eternal separation from God which is the second death. “But the cowardly, unbelieving, abominable, murderers, sexually immoral, sorcerers, idolaters, and all liars shall have their part in the lake which burns with fire and brimstone, which is the second death” (Revelation 21:8).
Physical death is tragic to a sinner who does not avail of the gift of eternal life through faith in the Lord Jesus Christ. (John 3:1-6; Romans 3:23) For such, an unregenerate sinner will find himself in the fires of Hades. (Luke 16:22-24)
The Lord Jesus describes Hades as a dreadful place. In Hades, in the midst of flaming fire in unquenchable thirst, is where he will be confined until he is cast into the lake of fire after the judgment at the Great White Throne. (Revelation 20:11-15; 21:8)

The Problem
The consequence of sin must be remedied if a sinner is to be saved from eternal separation from God. He must be restored to spiritual life, and into fellowship with God in the Lord Jesus Christ. John says, “that which we have seen and heard we declare to you, that you also may have fellowship with us; and truly our fellowship is with the Father and with His Son Jesus Christ” (1 John 1:3).

A spiritual reunion with God transfers the sinner from the realm of death into the realm of everlasting life in Christ Jesus. (John 5:24; Colossians 1:13) In Christ, the believer becomes a partaker of the spiritual blessings of life. (Ephesians 1:3-14)
Spiritual reunion with God is accomplished by the regenerating power of the Holy Spirit of God who recreates in man a renewed spirit responsive to God as His child. (John 3:3-7; Titus 3:5,6)
For the sinner restored to fellowship with God, physical death is nothing to be feared. Paul said, “…according to my earnest expectation and hope that in nothing I shall be ashamed, but with all boldness, as always, so now also Christ will be magnified in my body, whether by life or by death. For to me, to live is Christ, and to die is gain. But if I live on in the flesh, this will mean fruit from my labor; yet what I shall choose I cannot tell. For I am hard-pressed between the two, having a desire to depart and be with Christ, which is far better” (Philippians 1:20-23).
For the believer, to be physically dead is to be absent from the body and present with the Lord. Paul writes, “For we know that if our earthly house, this tent, is destroyed, we have a building from God, a house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed with our habitation which is from heaven, if indeed, having been clothed, we shall not be found naked. For we who are in this tent groan, being burdened, not because we want to be unclothed, but further clothed, that mortality may be swallowed up by life. Now He who has prepared us for this very thing is God, who also has given us the Spirit as a guarantee. So we are always confident, knowing that while we are at home in the body we are absent from the Lord. For we walk by faith, not by sight. We are confident, yes, well pleased rather to be absent from the body and to be present with the Lord” (2 Corinthians 5:2-8).
The gift of God is eternal life. The Lord Jesus came into the world to save sinners that they may enjoy eternal fellowship with God in His glorious home in the new heavens and the new earth forever and ever. (Revelation 21-22)
John declared, “And I heard a loud voice from heaven saying, “Behold, the tabernacle of God is with men, and He will dwell with them, and they shall be His people. God Himself will be with them and be their God. “And God will wipe away every tear from their eyes; there shall be no more death, nor sorrow, nor crying. There shall be no more pain, for the former things have passed away” (Revelation 21:34).

The Solution
“The wages of sin is death, BUT the gift of God is eternal life through Jesus Christ our Lord.” What a stark contrast is this gift of eternal life. God from His heart of love and grace freely offered to all sinners this gift who would receive it.
The gift of eternal life comes at the cost of the life of God the Father’s beloved Son, the Lord Jesus Christ. Jesus paid the extreme sacrifice on the cross by bearing in His own body the sins of all mankind. For it is written, “For He (God) made Him to be sin for us who knew no sin that we that we might become the righteousness of God in Him” (2 Corinthians 5:21).
Thus, sin and death were laid upon Him who is the life. And in His resurrection, Jesus Christ conquered sin and death. “For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive” (1 Corinthians 15:22). John writes, “And this is the testimony: that God has given us eternal life, and this life is in His Son. He who has the Son has life; he who does not have the Son of God does not have life.These things I have written to you who believe in the name of the Son of God, that you may know that you have eternal life, and that you may continue to believe in the name of the Son of God” (1 John 5:11-13).
The Lord Jesus is the only means to eternal life and fellowship with God as He declared, “I am the way, the truth, and the life. No one comes to the Father except through Me (John 14:6).
Being freed from sin, we manifest a life that reflects Christ’s character of holiness and righteousness. For we have been created new creatures in Him to do the good works which the Father has ordained for us to do.

“For we are his workmanship, created in Christ Jesus unto good works, which God hath before ordained that we should walk in them” (Ephesians 2: 10).